28
Nov-2013

Ach! Ach! Achel!

blog   /  

fotoTwee maanden onderweg en nu al is de grens bereikt. De Belgische grens welteverstaan. Vanuit Dommelen loop ik met Esther de eerste kilometers, rustig aan want zij liep de dag ervoor al dertig kilometer hard bij tisvoorniks en deze wandeling is onderdeel van het herstel. Met duidelijke aanwijzingen voor de oversteek door de Malpie (Esther weet hier bijna blindelings de weg) begin ik aan de etappe die me op uitnodiging van de formidabele Raf Lust naar het Belgische Achel gaat brengen. Voor de zoveelste dag zijn de weersomstandigheden geweldig goed en alles zit mee zodat ik al snel de buitenrand van het bos bereik en dat betekent een telefoontje naar Toon. Toon, Toon, welke Toon? Toon Eerdekens, plastic warrior extraordinaire die zich vanmiddag heeft opgeworpen om mij bij de grensovergang tegemoet te komen. Hoe volslagen feestelijk die ontmoeting is kun je op dit filmpje bekijken. Het idee is ontsproten aan het brein van Raf die het nu eenmaal niet kan laten om verbindingen te leggen en die eigenschap zal ik de komende dagen veelvuldig ervaren maar voor nu terug naar de grenspaal waar Toon vraagt naar wat mijn boodschap is. De teleurstelling is overduidelijk van zijn gezicht af te lezen als ik naar eer en geweten meld: “Ik heb geen boodschap”, geen boodschap dat kan toch niet. De boodschap is toch dat we moeten stoppen met het produceren van al dat plastic, al die onzinnige en overbodige plastic verpakkingen. Ja dat is een boodschap, de boodschap van Toon en ja, als het aan mij ligt wordt er direct gestopt met het maken van plastic hoesjes om plastic doosjes om plastic dingetjes, ja als het aan mij ligt wordt er direct gestopt met het in plastic verpakken van water, ja als het aan mij ligt wordt er meteen flink statiegeld geheven op alles wat recyclebaar is – te beginnen met plastic flesjes en blikjes, ja als het aan mij ligt wordt er niets meer geproduceerd zonder dat het in de cradle-to-cradle cyclus past, ja dat is mijn mening maar daarom nog niet mijn boodschap. Het is voor mijn plezier dat ik blootsvoets door het land cross en het geeft me een goed gevoel om de troep voor mijn voeten op te rapen. Dat is mijn motivatie en dat is waarom het (voor mij) werkt. Het boodschapperschap laat ik graag aan anderen die hun energie daaruit putten. Energie en vrolijkheid is er in overvloed als we een uurtje of wat later gedrieën aan de koffie-erwtensoep-pils zitten en nader kennismaken. Voor Raf is het eigenlijk de eerste keer dat hij Toon, zijn inspirator, zo uitgebreid ontmoet. Toon lijkt in een constante staat van verwondering en ik verzamel alles wat er aan positiefs door de lucht zweeft om het later, als ik weer eens in m’n uppie langs de weg loop, nog eens aan te spreken.

fotoDe volgende ochtend is het vroeg uit de veren om het luxe appartement van Huis Campinor in Neerpelt waar ik mag logeren om te toveren tot ontvangstruimte voor de Belgische pers. Terwijl ik m’n best doe om wakker te worden zijn Christa, Heidi, Marc, Bart, Toon, Marleen, Martine en Raf druk doende. Tegen de tijd dat we starten hebben zich 7 journalisten gemeld van diverse kranten en ook radio. Met Raf als gangmaker is zo’n persconferentie een fluitje foto (22)van een cent. Voor hem dan he, Toon en ik wij vinden het zo makkelijk niet om een groep toe te spreken. Geluk voor ons is dat de sfeer goed is en de presentaties worden aangevuld met informatieve beelden over plastic soep die onderdeel vormen van de voorstellingen die Raf als zijnde Wannes’ Verteltheater opvoert, als dan ook PercussieBart zijn kliko laat klinken is het feest compleet. We sluiten af met een fotosessie en voor elk van ons een radio-interview voor VRT2 en kijken terug op een zeer geslaagde ochtend.

Rafs vertelkunsten beperken zich niet alleen tot het theater, hij zet zijn welbespraaktheid ook in om mij uitgebreid kennis te laten maken met het Vlaams-Limburgse afval- en hergebruikbeleid. Zo brengen we ‘s middags een bezoek aan het Achelse containerpark (milieustraat) waar een van de medewerkers ons zeer behulpzaam is en lukt het zowaar om aan het eind van de werkdag een ontmoeting te foto met burgemeesterhebben met Theo Schuurmans, burgervader van Hamont-Achel, voorheen macht en kracht in bewust omgaan met afval, grondlegger van het regionaal afvalbeleid én bedenker van het kippenplan. Uit ons gesprek komt naar voren dat het bloed kruipt waar het niet gaan kan en Theo’s passie voor duurzaamheid komt al snel tevoorschijn als hij hoort over Geldrop Schoon en de vele vrijwillige zwerfafvalopruimers die Nederland rijk is. Mijn benadering staat haaks op de stelling dat zwerfafval een ‘probleem’ is en het voorstel om de burgers deelgenoot te maken, uit te nodigen om in samenwerking met de gemeente aan de slag te gaan en de straten, parken en pleinen te heroveren valt in goede aarde. Wie weet lukt het Theo om de lieve mensen van H-A vanuit deze positieve gedachte te activeren – met een steuntje in de rug door Raf. Op weg naar huis rijden we op speciaal verzoek van dochters Lisa, Sien, Marie en mijzelf, hoe kan het anders, even langs de frietChinees voor een gezonde maaltijd van Vlaamse frieten, jummie!

foto (12) foto (13)

Ook de woensdag is snel gevuld: we rijden naar Hasselt en frummelen er een radio-interview tussen met de goedlachse Jolien Durwael van VRT2, de eerste journalist die solidair blootsvoets een stukje met me oploopt voor we op excursie gaan bij Creazi, een spin-off van de Kringloopwinkel, paradijs voor crea-bea’s. Zodra we binnenkomen in de grote hallen waar Creazi gevestigd is, beginnen onze ogen te stralen en springt het knutselkind in ons tevoorschijn. Stellage na stellage ligt volgetast met spul en prul, bakken vol waar ieder die voor een paar euro’s een lidmaatschap koopt naar hartelust uit mag grijpen om er ‘iets’ van te creëren. We foto (14)ontmoeten Hajam Youssef, vrijwilliger en aankomend kunstenaar die o.a. van oude skibindingen een schattig hondje heeft ontworpen. Bij gebrek aan een eigen atelier maakt hij gebruik van de werkruimte die hier geboden wordt en hij is daar niet alleen in: we treffen een kinderfeestje in volle gang, met zachte drang lukt het me om de feestgangers net een seconde tot stilstaan te krijgen om een foto te maken. In een van de gangpaden loopt een ouder echtpaar achter een winkelkarretje vol met schuimrubber en een stofzuigermond. Mevrouw heeft een poef gemaakt (ook de stof heeft ze hier vandaan) en dit wordt de vulling. De stofzuigermond is ter vervanging van een defecte. Op mijn vraag of ze niet alleen halen maar ook weleens iets komen brengen klinkt het uit beider mond direct “ja”. Even verder lopen twee jonge vrouwen die hun kar vullen met pakjes die, zo vermoed ik, ooit als etalagemateriaal gediend hebben. Ze zijn gevraagd om een sinterklaasavond te organiseren en de kant-en-klare cadeaudoosjes zijn precies waar ze naar op zoek zijn. Zo biedt Creazi voor ieder wat wils. Naar mijn weten bestaat dit concept in Nederland nog niet en ik neem me direct voor om het te introduceren: alle Kringloopwinkels opgelet!

foto (20)foto (15)foto (19)

foto (17)foto (21)foto (18)

Aan de stamtafel drinken we een bakkie koffie met Kris Somers, directeur financiën en communicatie van Limburg.net, die tussen vergaderingen door voor ons even tijd kon vrijmaken. Hij werkte jarenlang met Theo Schuurmans (zie hierboven) en is ook al zo’n fervent afvalbestrijder. We gooien wat ideeën door de lucht zoals het expres niet opruimen van zwerfafval, het zichtbaar maken van de kosten van het opruimen ervan, het stimuleren van vrijwillige opruimers en het promoten van gebruik van de Vlaamse variant van de BuitenBeter-app. Dolle pret maar of het er van komt? Voor sommige van die maatregelen is bij de juiste personen een behoorlijke dosis politieke moed en daadkracht nodig die, zo stelt Kris pragmatisch niet altijd voorhanden is. (Daar verschillen België en Nederland hoegenaamd niet in vrees ik.)

foto (11)Stuiterend van maak-lust rijden Raf en ik door naar het huis van Toon, ook in Hasselt en vaste klant bij Creazi, waar op de oprit ons de schrik wordt aangejaagd. Eenmaal bekomen buigen we ons in de woonkeuken over thee, chocolaatjes en krantenartikelen. Opvallend wonderlijk is hoe mijn ultrakorte bezoek aan België zoveel media-aandacht oproept terwijl in vergelijking Toon al meer dan 15 jaar aan de weg timmert, letterlijk en figuurlijk, om met name producenten en (afval)overheden te confronteren met de gevolgen van de ongehoord grote stroom van plastic verpakkingen die de wereld in gegooid wordt. Zijn boodschap mag dan confronterend zijn en voor sommige mensen Toons plastic totempalenongemakkelijk, hij verdient wel degelijk veel meer aandacht. Kom op België wees niet bang voor Toons kritische noot maar zie met hem de waarheid onder ogen, voor wie het wil zien zit onder al dat plastic wel degelijk iets moois verborgen en dat is HOOP. Hoop dat wij, van mens tot mens, in staat zijn over onze eigen schaduw heen te springen en de toekomst duurzaam tegemoet te gaan.

foto (6)Een boodschap van hoop wordt ook door Wannes’ Verteltheater gebracht en mij treft het geluk dat ik op donderdagochtend mee mag om in het cultureel centrum van Maaseik een voorstelling bij te wonen, het optreden is ditmaal voor de leerlingen van Ter Engelen, een school voor buitengewoon onderwijs. De dag begint (voor mijn doen) buitengewoon vroeg, om half acht al zitten Raf, Marc en ik in de camionette met achterin alle attributen die Wannes zoal inzet bij het vertellen van het verhaal van de plastic soep. Voor mij voelt het alsof we al jaar en dag gezamenlijk optrekken zo gemoedelijk en vanzelfsprekend verloopt alles. De ontvangst bij het cultureel centrum is allerhartelijkst en de opbouw verloopt voorspoedig als even later ook Bart verschijnt en zijn lawaaimaakgedoetje installeert. Flessen, potten en pannen, de eerder al genoemde kliko, een olievat en nog veel meer… Bart weet aan alles een ritme te ontlokken. Tegen de tijd dat Marc de techniek naar zijn zin heeft afgesteld zijn we klaar om de kinderen te ontvangen. Ik voel me blij vereerd en niet een klein beetje trots als Raf en Bart zo sportief zijn om als klein eerbetoon aan mij hun schoenen en sokken uitdoen en de gehele voorstelling blootsvoets op het toneel staan.

foto (23) foto (9)foto (10) foto (8)

foto (7)Wannes maakt ons aan het lachen, gieren, brullen met zijn vloerkleedje, zijn boterhammetje en met zijn kleine vriendje James, maar bij het zien van de ‘schokkende beelden’ klinkt het collectief “ooohhhh”, terwijl mij juist de filmpjes ontroeren waarin Rafs’ dochtertje Lisa de hoofdrol speelt (maar ik ben dan ook bevoorrecht om haar persoonlijk ontmoet te hebben). In deze voorstelling wordt flink wat gezongen en een van die liedjes is een ontieglijke meezinger, zo eentje waarvan het refrein door je kop blijft jengelen. Ik weet nu waarom dat is: omdat de backing vocals zo enorm overtuigend en vooral hard worden gezongen door Sien en Marie, zussen van Lisa. Het liedje hoorde ik eerder al eens op YouTube maar het lukt me helaas niet om het terug te vinden. (Raf, als je dit leest, wijs me aub even de weg naar de juiste link.)

Na afloop van de voorstelling zijn we door de schoolleiding uitgenodigd voor de lunch. Het is mijn bedoeling om na die lunch de warme omhelzing van Raf’s camionette te verlaten en ergens in de buurt van Molenbeersel de voeten wederom op het asfalt te zetten en naar foto (2) Weert te lopen. Ha! Daar denken Carla en Kathleen heel anders over, zij hebben voor ons kleine gezelschap gekookt alsof het een weeshuis betreft waar jaren hongersnood heerste. Een feestmaal staat op ons te wachten… de Nederlandse broodjes ham en/of kaas zouden bij het zien van zoveel lekkers van pure schaamte onder het tafelkleed kruipen om er ver ná de afwas pas onderuit te komen. “Wat mag ik voor u inschenken, rood of wit?” Ahum, foto (3)doet u mij maar een glaasje kraanwater alstublieft. Lieve Carla doet een dappere poging om niet steil achterover te slaan van verbazing over zulk gebrek aan bourgondisch-zijn. Met een schuin oog op de klok voorzie ik een schemerige aankomst in Weert straks, maar dan is daar Raf, redder van al wat blootsvoets gaat, die me bezweert dat het allemaal in orde komt. Niemand hoeft te weten vanaf welk punt ik mijn weg vervolg en Molenbeersel kan evengoed wat dichter bij de grens liggen dan op de kaart staat aangegeven (ik zeg niks). “Schep nog eens op Anne, ge moet er nog een heel middag op lopen”. Tja, wie durft het aan om nee te zeggen tegen een vrouw die met zoveel liefde een schaal vol romige Tiramisú in haar armen houdt, ikke niet.

foto (4)Er is een tijd van komen en er is een tijd van gaan. Dag Bart, Dag Raf, dag Marc – dag Toon die symbolisch aanwezig is in de vorm van een platgereden bananenschil – met grote knuffels en beloften van weerzien sjor ik m’n rugzak om en draai ik het fietspad op naar Nederland. Met in mijn hoofd het refrein “Er is maar één (één!) wereld”…

foto (1)

 

 

 

 

3

 likes / 4 Comments
Deel dit bericht:
  1. christa Hermans /

    Leuk om te lezen hoe je hier over je Belgische ervaringen schrijft. Blijf je zeker volgen.

  2. Daag Anne! En tot ziens! « Wannes Verteltheater /

    […] contacten maken het netwerk alleen maar groter en hechter. En het verslag op haar eigen blog,  Anne loopt langzaam hard, knettert van enthousiasme en gelijkgezindheid […]

  3. Sanne /

    Anne, ik zijt fier op u. Wat een prachtavontuur weer. Ik voorzie een volgende uitdaging voor na dit jaar: zwerfafvalreis het boek en – wie weet – zwerfafvalreis de film, de musical! Je komt genoeg talent tegen dus daar kan het niet aan liggen. Nu op terug naar sjoenes limburg en misschien nog tot volgende week?

  4. Fred /

    Fantastisch verslag weer, je voert letterlijk en figuurlijk een ware kruistocht tegen de vervuiling! het mooie is dat de media dit ook al hebben opgepikt, het wachten is op dwdd of i.d. en het bn-er schap! Al doe je het daar niet voor. je maakt heel wat mee onderweg!

reageer op dit bericht


Click on form to scroll

Archief

> <
Jan Feb Mrt Apr Mei Jun Jul Aug Sep Okt Nov Dec
Jan Feb Mrt Apr Mei Jun Jul Aug Sep Okt Nov Dec
Jan Feb Mrt Apr Mei Jun Jul Aug Sep Okt Nov Dec
Jan Feb Mrt Apr Mei Jun Jul Aug Sep Okt Nov Dec