12
Dec-2013

Dalen en pieken, dagopbrengst Heerlen – Valkenburg

blog, zwerfafval   /  

foto (1)Een paar keer vroeg naar bed en overdag wat meer lopen doet wonderen. Dat en de schoonheid van het Limburgs heuvelland maakt dat ik over m’n dip heen kom. Van Hoensbroek naar Heerlen is een kippeeindje daarom tijd genoeg om een middagje te bukken met Marianne die als vrijwilliger voor Natuurmonumenten heel goed de weg weet hier over het Strijthagerbeekdal waar we samen eens flink gaan opruimen. Maar… eerst een bezoekje aan de Winselerhof waar ze koffie serveren met een punt verrukkelijke vlaai.

fotoWe starten met de beklimming van de Wilhelminaberg, een forse heuvel van mijnsteen die twee opmerkelijke extra’s kent: SnowWorld, een indoor-skibaan in het binnenste van de berg, en de langste trap van Nederland met meer dan 500 treden. Bovenop hebben we in de volle zon schitterend uitzicht maar de vijver onderaan de trap is dichtgevroren. M’n voeten zijn goed doorbloed en ongevoelig voor de kou, ook als we het bos in trekken. De meeste paden zijn dikbelegd met gevallen bladeren die ervoor zorgen dat het fijn lopen is. Een grappige tegenstelling: Marianne, uiterst bedreven, bewapend met prikstok en foto (4)stevige wandelschoenen en ik met blote handen en voeten. We vormen een tweevrouws opruimposse; geen fliebertje plastic, geen blikje, geen zakdoekje en geen flesje ontgaat ons. Aan het eind van de dag hebben we Strijthagen van zeker 14 kilo aan zwerfafval verlost. Mooi werk in prachtige omgeving en in goed gezelschap, daar knapt een mens van op. Bedankt Marianne!

Wilma woont in een schattig huisje in de Heerlense wijk Molenberg en maakt met haar lachende gezicht dat ik me direct thuisvoel, heerlijk. Een vrolijke avond die vooral in het teken staat van ‘we zijn 50 en dat vieren we’ wordt gevolgd door een lange nacht en een stille start (het huis is leeg tegen de tijd dat ik wakker ben) wat er voor zorgt dat ik de dag goed begin. Een tocht van iets minder dan 15 kilometer binnendoor naar Valkenburg waar ik zo’n vier uur over zal doen. Overdreven langzaam? Ach het is maar hoe je het bekijkt, sneller zit er gewoon niet in want zelfs met de beste wil van de wereld zou het me niet lukken om hardlopend heuvelop heuvelaf te gaan. Het is simpelweg te steil en daar waar de zon nog niet geschenen heeft, te glad. Na een uurtje ben ik de stad uit en loop ik over, of liever gezegd in een holle weg tussen de akkers. Tot drie keer toe lig ik bijna languit in de foto (16)blubber. Löss is baggervet plakkerig glibberspul en het maakt echt niet uit of ik m’n Luna’s aan- of uitdoe, het enige wat ik kan doen is met kleine stapjes de stenigste plekjes opzoeken. Een boom is omgevallen en vormt een brug waar ik me onderdoor wurm, even verderop hangt er nog zo een. Ik kan niet zien of ze gevallen zijn door natuurlijke oorzaak of doordat de wortels zijn afgerukt. Een holle weg is een uniek landschapselement van bijzondere waarde maar omdat ‘ie zo smal is en moderne traktors breed, gebeurt het nogal eens dat de typisch uitstekende boomwortels zodanig worden beschadigd (per ongeluk expres) dat een boom het niet overleeft. Diepe bandensporen over de volle breedte doen het ergste vrezen voor dit wonderschone antieke weggetje. Bovenaan – ik ben een heel eind geklommen – schijnt de zon en heb ik uitzicht over heel Heerlen en wijde omgeving. Mooi joh.

foto (1)What goes up must come down… glibber de glibber tot in Ubachsberg waar ik – ja ja het houdt niet op – opnieuw omhoog mag, dit keer over asfalt. En omlaag. En weer omhoog. En weer omlaag. Ergens voor Ransdaal bel ik hardloopster Aline bij wie ik mag komen logeren. We spreken af over welke weg ze me tegemoet gaat lopen zodat we het laatste stuk samen kunnen afleggen. Na nog eens twee stevige klimmen zie ik ergens rechts in de verte over een heel andere weg een fluogeel stipje bewegen. Ze zal toch niet…. ja hoor, in plaats van de afgesproken Walemerweg koos zij de Waalheimerweg en nu rent ze steeds verder van me weg. Gelukkig is er de wondere wereld der techniek (Chriet Titulaer gaat nooit verloren) en zo treffen we elkaar alsnog. Aline heeft me direct al goed nieuws te melden “vanaf nu gaat de weg alleen nog naar beneden” dus wat mij betreft kan Valkenburg niet meer stuk.

De dagopbrengst van 2 dagen zet de thermometer met 15 nieuwe kilo’s op een totaal van 385 kilo.

 

 

2

 likes / 2 Comments
Deel dit bericht:
  1. sanne /

    Up’s en downs…limburg is net het ‘echte’ leven. Maar dan net een stukje sjoener en mét limburgse vlaai om het ergste leed af en toe een klein beetje te verzachten ;-)

  2. Dorothé /

    Zwerfafvalreis goes trail prachtig verhaal en nog steeds goed bezig, keep going ;-)

    groetjes,

    Dorothé

reageer op dit bericht


Click on form to scroll

Archief

> <
Jan Feb Mrt Apr Mei Jun Jul Aug Sep Okt Nov Dec
Jan Feb Mrt Apr Mei Jun Jul Aug Sep Okt Nov Dec
Jan Feb Mrt Apr Mei Jun Jul Aug Sep Okt Nov Dec
Jan Feb Mrt Apr Mei Jun Jul Aug Sep Okt Nov Dec