24
Nov-2013

Geldrop in het zakje

Hoe een Brabants dorp – zo op het eerste gezicht een plattelandsgemeente als alle andere – van dichtbij heel bijzonder kan zijn ondervind ik als ik op het punt sta naar Geldrop te lopen. Allereerst is daar Wout die spontaan te hulp schiet als hij hoort dat ik een extra overnachting zoek: “de eerste nacht kom je gezellig bij mij en de tweede nacht regel ik wel een leuk adres voor je”. Zo gezegd, zo gedaan. Bij Wout heb ik het hele huis voor mij alleen want zelf is hij druk doende met sportieve activiteiten. Ik maak er dankbaar gebruik van: uitgebreid in bad, languit op de bank met een bordje lasagna-zonder-kaas en ondertussen mail bijwerken op de laptop. Wout heeft dit jaar het roer omgegooid en runt nu zijn eigen bedrijf Woutdoorsports, dat die beslissing voor hem de juiste is is overduidelijk, hij straalt en glundert van alle kanten. Dát is wat er gebeurt als wat je doet past bij wie je bent.

Koffie met happen naar Peijnenburg-koek, daar begin ik de volgende ochtend mee. Het wordt een vakantiedag heb ik besloten want volgens Wout is Geldrop hartstikke leuk dus ga ik een kijkje nemen in het weverijmuseum, naar het kasteel en de St.Brigidakerk. Die kerk is op z’n zachtst uitgedrukt tamelijk overheersend met twee hoge spitsen en een grote koepel. Gebouwd met voornamelijk boerengeld – de boerenleenbank vindt zijn oorsprong hier in dit dorp – dat laat zien hoe dankbaar en rijk men was eind 19e eeuw. Ik kom niet verder dan de buitenkant omdat ik me ineens bedenk dat ik op zoek wil naar de groep zwerfafvalopruimers waarover ik in Eindhoven al hoorde. Rondvragen bij Geldropenaren levert uitspraken op als “o ja, die ken ik wel, die zijn van de gemeente” maar brengt mij niet verder want nee, deze mannen en vrouwen werken niet in dienst van de gemeente het gaat om een groep vrijwilligers. Wout biedt uitkomst: het stel bij wie ik deze tweede nacht mag logeren kent zowat iedereen en ja hoor, één telefoontje later weet ik dat ik moet zijn bij Bert van Leijsen, dé grote roerganger die al 20 jaar actief is en dankzij wiens inzet inmiddels een goed georganiseerde groep vrijwilligers maandelijks opruimt in Geldrop en Mierlo. Het lukt zowaar om vanmiddag bij hem op bezoek te gaan en vanzelfsprekend breng ik een aardigheidje mee in de vorm van een halve kilo opraapsels uit de kasteeltuin.

Bert weet het te waarderen  en al snel weet ik Bert te waarderen. Hij vertelt graag en veel, hoe de samenwerking met de gemeente verloopt (uitstekend), dat de vele teams bestaan uit zeer loyale vrijwilligers (chapeau), dat ze de opbrengst van de vele zakken zwerfafval registreren, dat de vrijwilligers uit Mierlo inmiddels hun eigen afdeling hebben, hoe zichtbaar schoner Geldrop-Mierlo is ten opzichte van Heeze (lang leve gezonde rivaliteit), hoeveel plezier hij ervaart bij het oprapen (hoera!) want zwerfafval oprapen is geen straf.

Ondertussen pik ik nog even het weverijmuseum mee. Leuk leuk leuk, ambacht en techniek in bedrijf want er wordt hier nog steeds prachtig handgeweven werk geproduceerd. Onder elk weefgetouw staat een oliekannetje en waar ik smeerolie ruik voel ik me op m’n gemak, bizar maar waar. Op mijn gemakkie struin ik rond, de complexiteit van de getouwen en het besef dat hier meer dan 100 jaar hand- en voetwerk (de trappedalen werden blootsvoets bediend) is geleverd maakt het heel bijzonder. Voor de foto’s die ik maakte kun je hier terecht.

Ook heel bijzonder is de ontvangst bij Jan en Thea, mijn gastheer en -vrouw voor de nacht. Hardlopen, wandelen, fietsen en nog veeeeeel meer, dit is een superactief koppel dat bovendien overstroomt van gulle warmte en liefde voor anderen. Beter kon ik het niet treffen. We ouwehoeren heel wat af en lachen ons de tranen in de ogen. Ze trakteren me op een heerlijk avondje uit in het NatLab met eten en een film (de Nieuwe Wildernis) en na afloop ook nog eens koffie, cake en wijn bij een dierbare vriendin in een combinatie van Brabants-Haags-Gronings-Friese humor. Pas ver na middernacht gaan de luiken dicht en begint de voorbereiding voor het volgende grote spektakel: de  ‘t is voor niks loop die voor foto (22)de 14e maal georganiseerd werd. Vanzelfsprekend weet ik van het bestaan van dit evenement maar deelnemen deed ik nog niet eerder. Uitgebreid verslag ga ik niet doen, wie wil kan daarvoor ruimschoots terecht op deze site, of bijvoorbeeld de belevenissen van Esther of Tiny lezen en voor foto’s moet je echt even hier kijken. Wat mij betreft hoort tisvoorniks samen met de Puinduinrun tot de categorie leukste van Nederland en daarmee wil ik maar zeggen dat ik volgend jaar graag weer kom want Geldrop is geweldig.

 

 

 

 

 

1

 likes / 7 Comments
Deel dit bericht:
  1. Frans /

    Anne ik mis je !!

    • Anne van Dalen /

      Hahaha mooi zo. Misschien hedde geluk da’k op weg naar het noorden nog ene keer langs Asten of langs Oss kom. ; )

  2. Hans Verbeek /

    Wat goed dat je hebt meegedaan met de prestatieloop.

  3. sanne /

    ‘Geldrop laat je stralen’ Lijkt me een passende slogan bij dit dorp.

  4. Dorothé /

    het was heel leuk je weer even live te ontmoeten anne en bedankt voor de link met de foto’s

    Ja Geldrop heeft het echt… sfeer, natuur etc.

    groetjes,

    dorothé

  5. Marina /

    Klinkt als het leukste dorp Van brabant, maar gauw opgeven bij giel beelen dan.

  6. Tiny /

    Ja…Geldrop is leuk! Prachtig om je te ontmoeten,

reageer op dit bericht


Click on form to scroll

Archief

> <
Jan Feb Mrt Apr Mei Jun Jul Aug Sep Okt Nov Dec
Jan Feb Mrt Apr Mei Jun Jul Aug Sep Okt Nov Dec
Jan Feb Mrt Apr Mei Jun Jul Aug Sep Okt Nov Dec
Jan Feb Mrt Apr Mei Jun Jul Aug Sep Okt Nov Dec