Hoe het begon

Hoe het begon. In de zomer van 2009 besluit ik in een opwelling dat mijn gezondheid beter moet. Samen met personal trainer Claudia ga ik aan de slag. Het doel: sporten leuk gaan vinden. Nou, ik kan wel zeggen dat dat is gelukt al pakte het heel anders uit dan wij dachten. Lang verhaal kort: sporten vind ik nog steeds niks en van hardlopen krijg ik geen genoeg.

Hardlopen is he-le-maal geweldig. Meerdere keren per week spring ik uit eigen beweging van de bank af om in welke weersomstandigheid dan ook een stukje te gaan lopen. Al gauw maak ik de overstap van reguliere schoenen naar minimalistische modelletjes en na de nodige kinderziekten en aanpassingen in mijn looptechniek ben ik zover dat ik het aankan zonder schoenen. Wat een verademing! Als bonus is hardlopen er voor mij nóg leuker op geworden sinds ik het KLEAN doe. Voor diegenen die bij het woord klean onmiddellijk de associatie hebben met naalden en harddrugs. Lees de zin nog een keer. Niet ik bén clean, maar ik dóe klean.

Wat doe je dan dat zo klean is en waarom moet dat met een k?
Zwerfvuil oprapen. Onbegonnen werk. Letterlijk. Dus ben ik begonnen. Ik ben daarmee zeker niet de eerste en beslist ook niet de enige. In mijn geval is het ‘de schuld van’ Peter Smith en zijn filosofie van Klagen Loont Echt Absoluut Niet. Peter stelt het simpel en zegt “ik erger me niet aan zwerfafval, ik raap het op”.

Een KLEANe hardloper. Hoe ziet dat eruit?
Nou gewoon, zoals het gros van de hardlopers eruit ziet maar dan met de toevoeging van een plastic tasje in de hand. Zoals het een brave hardlopert betaamt begin ik elk trainingsrondje met een warming up en eindig ik met een cooling down. (Echt waar, ik zweer het.) Wat ik oversla zijn de zo geroemde dynamische oefeningen maar dankzij het ruime aanbod van zwerfafval heb ik de juiste motivatie gevonden om toch iets aan oefeningen te doen: in plaats van zwaaien met armen en benen doe ik stap-buk-pak-stap-buk-pak. En ik kan zeggen dat het een heel doeltreffend middel is om je hart sneller te laten kloppen, het enige nadeel voor zover je het een nadeel durft te noemen is dat het opruimen té leuk is, soms ligt er zoveel zwerfafval dat het lopen er bij inschiet.

Hoe ga je dan van af en toe hardlopen naar een jaar lang zwerfafval rapen?
Door hardlopend zwerfafval te verzamelen raakte ik besmet. Het hardloopvirus had ik al te pakken en nu heb ik er een virus bij. Een van de symptomen van het klean-virus is dat ik overal plastic flesjes, blikjes en troep zie rondzwerven. Die besmetting heeft langzaam maar zeker volledig bezit van me genomen.

Ongelukkig, gestresst en depressief. Een baan die het niet is, moeten werken voor de hypotheek, hardlopen van blessure naar blessure… Het is begin 2013 en ik voel niets om vrolijk over te zijn. Zo heb ik me mijn leven niet voorgesteld. Hoe dan wel? Om dat te kunnen bepalen stel ik mezelf de vraag “wat doe ik het allerliefst”. Het antwoord is simpel: hardlopen, zwerfafval opruimen, bloggen.

Geïnspireerd door een blog van Wonderlijk Werken, durf ik toe te geven dat dit is waar ik mijn energie voor wil gebruiken. Ik heb de stoute schoenen aanuitgetrokken, mijn plan op papier gezet en naar de bedenkers van Wonderlijk Werken, Steven en Diana gemaild. Over wat er daarna gebeurde heb ik geschreven in  Bestemmingsplan voor een gelukzoeker.