24
Sep-2014

In mijn 50e jaar deed ik…

blog   /  

Dit is het verhaal van mijn 50e jaar op deze wereld. Wat je hier leest gebeurde tussen 20 september 2013 en 20 september 2014. Het is onmogelijk volledig maar meer dan ik vooraf kon bedenken en het is veel groter dan mijzelf. De jaren voor 2013 werkte ik fulltime als directiesecretaresse, woonde ik in een eengezinswoning en ging ik een paar keer per week hardlopen. Ik ben geen supervrouw. Als ik mijn leven kan veranderen kun jij dat ook. Het was simpelweg een kwestie van een besluit nemen en doen.

Dit is wat ik zoal deed in mijn 50e jaar, het jaar van de zwerfafvalreis… (klik op de foto’s en de links voor het bijbehorende verhaal)

Ik koos ervoor om huis en haard achter te laten en blootsvoets het land door te trekken met niet meer dan een rugzakje voor het hoognodige. Voor al het andere vertrouwde ik op vrienden en vreemden. Dat ik in dit jaar van de 129 dagen die ik buitenshuis op pad was niet een keer dakloos hoefde te zijn vormt het bewijs dat mijn vertrouwen in jullie geheel is gerechtvaardigd.

Ik bracht zwerfafval de huiskamer in. Dankzij de overweldigende media-aandacht konden honderdduizenden mensen kennismaken met het bestaan van zwerfafval. Door interviews te geven in kranten, tijdschriften, op tv en radio bereikte ik een groot en breed publiek.

Onderweg heb ik honderden, en via hun, duizenden mensen laten zien hoe makkelijk het is om in je eentje verschil te maken. Duizenden mensen zijn door die kennismaking met de zwerfafvalreis zelf in actie gekomen en zij bukken nu dagelijks om tenminste 1 stuk zwerfafval op te ruimen.

Ik heb geschreven over afvalverwerking, afvalpolitiek, afvalkunst, hergebruik, upcycling, downcycling en statiegeld. Ik heb mensen met elkaar in contact gebracht en acties ondersteund.

Door mij in hun huis uit te nodigen hebben meer dan honderd mensen zichzelf een plezier gedaan. Ik heb hun gastvrijheid en liefde in dankbaarheid ontvangen. Daar tegenover staat dat ik honderden mensen mijn aandacht en energie heb geschonken, gesprekken waren vaak bijzonder indringend. Mij zijn ontelbare geheimen toevertrouwd, ik heb met honderdend mensen gelachen en soms dikke tranen gehuild.

foto (22)Ik heb geknuffeld met mannen, vrouwen, kinderen, honden, ezels, paarden, kippen, cavia’s, katten en pluche beesten. Ik gaf een knuffel aan ieder die voor mij zijn/haar huis openstelde, aan de burgemeester, de journalist, de toevallige voorbijganger, de vader, de zoon en de…. Ik knuffelde mensen die, in sommige gevallen, in geen jaren door een ander waren aangeraakt. Wat kan ik anders zeggen dan: knuffelen mag!

Ik stond in weer en wind langs de kant van de weg bij hardloopwedstrijden en heb honderdduizenden lopers aangemoedigd en over de finish gekanjerd.

PICBADGE zwerfieIk heb mensen geïnspireerd tot spontane acties zoals bijv. de 8€ sponsoractie die @zwerfie voor mij in het leven riep. (Giften zijn zeer welkom! Schenken kan op de sponsorpagina.)

Ik heb laten zien dat het voor een vrouw in haar uppie prima reizen is en dat schoenen daarbij optioneel zijn. Ik ben blootsvoets door bermen gestruind, door bossen en bosjes, over stenen, grint, zand- en schelpenpaden en op alle soorten asfalt gelopen zonder noemenswaardig letsel. Factoren als leeftijd, geslacht, conditie en (gebrek aan) ervaring hoeven geen belemmering te zijn. Door doen heb ik honderden mensen uitgedaagd om op hun manier ook te doen.

Provincie Zuid-Holland. In de aanloopdagen voor vertrek kwam ik in 2013 op 20 september samen met medewerkers van Gemeente Den Haag in actie voor Keep It Clean Day; de volgende dag nam ik hardlopend deel aan de allereerste editie van de Vredesloop en weer een dag later schreeuwde ik mijn keel schor als supporter met het kanjerspandoek bij, alweer een eerste editie, de Den Haag Marathon. Woensdag 25 september was het eindelijk zover: gefilmd door SBS6 voor Hart van Nederland startte ik mijn zwerfafvalreis vanuit Den Haag op weg naar Delft.

zwerfafvalreis gaat de deur uit

zwerfafvalreis Delft, 26 sep 2013

Ook in Gouda, Moordrecht en Rotterdam mocht ik mijn verhaal doen en bukten mensen samen met mij voor zwerfafval. Op momenten dat ik het even niet zag zitten dacht ik terug aan het bakfiets-avontuur dat ik samen met Karel Slot beleefde, gegarandeerd goed voor een lach op mijn gezicht. De waterrijke Zuid-Hollandse eilanden en de Biesbosch vormden een forse uitdaging die ik enkel overwinnen kon dankzij de ruime vergezichten en de zachtmoedige mensen die ik er mocht ontmoeten.

Waar was provincie Zeeland? Tot mijn grote spijt ontving ik vanuit het Zeeuwse onvoldoende aanmeldingen voor logies om een route van te kunnen bakken, dat maakte dat ik dit deel van Nederland noodgedwongen oversloeg. Het is mijn stiekeme hoop dat het ooit nog gaat lukken.

Provincie Noord-Brabant. Half oktober bereikte ik de zandgronden. Mijn voeten hielden het uitstekend vol en inmiddels was ik gewend aan hardlopen met een rugzak. In de herfst door de bossen… mooier bestaat niet. Over afval leerde ik steeds meer dankzij bezoeken die ik bracht aan o.a. een recycling bedrijf en een compost-bedrijf. In Oss was het een grote Bende, in Eindhoven deden niet alleen de ondernemers hun best en in Helmond stond ik voor de derde keer voor de klas. De liefde voor hardlopen en hardlopers kon ik bij t is voor niks in Geldrop weer eens lekker kwijt.

IMG_2010

Vlaanderen boven. Met een grensoverschrijdend uitstapje naar Achel, Neerpelt en Hasselt zette ik zwerfafvalreis internationaal op de kaart. Met name de ontmoeting met Toon Eerdekens bracht nieuwe inzichten en daarvoor ben ik Raf Lust aka Wannes’ Verteltheater alle dank verschuldigd.

toon eerdekens bij de grens zwerfafvalreis

Provincie Limburg. Hoe kouder hoe fijner en in de decembermaand was lopen door sjoên Limburg daarom geen straf. Toch zat ik voor het eerst sinds het begin van deze reis niet lekker in mijn vel. Zwerfafval lag er genoeg en mooie ontmoetingen waren er zeker, maar ergens zat een energielek en ik verloor mijn focus. Het werd een strijd die ik wist te rekken tot helemaal aan Maastricht en op 14 december besloot ik dat het voor 2013 genoeg was geweest.

susteren marian

brug maastricht

Een brug te ver. Mijn voornemen na twee weken rust mijn reis te hervatten bleek te optimistisch. Een depressieve bui die bijna zes maanden duurde hield me vast. Als tegenoffensief zette ik alles op alles om het huis verkocht te krijgen; ik ontdeed me van ballast en zorgde de goeie mensen te ontmoeten (Jacky); ik liep middenin de nacht op m’n blote voeten over de atletiekbaan bij AVSuomi en deed mee aan de ice-challenge in Thialf en de Puinduinrun natuurlijk; supporterde zoals elk jaar in Schoorl, bij de CPC en de Marathon van Rotterdam en maakte me druk om het zwerfafval dat politieke partijen verspreiden in verkiezingstijd. In het vroege voorjaar regelde ik zo goed als in m’n uppie de verhuizing naar het kleine huurhuis en mocht ik in Amstelveen aan lagere schoolkinderen vertellen over plastic soep en zwerfafval. Verder blogde, facebookde en twitterde ik me ongans om staatssecretaris Mansveld af te houden van het dolle idee om ons statiegeld te verkwanselen en deed ik pogingen een niet-bestaand inkomen te genereren door jullie te vragen om me ook financieel te steunen.

dag7 statiegeldactie

Provincie Gelderland. Na vijf-en-een-halve maand van donkere wol voelde ik me in juni 2014 energiek genoeg om vanuit Noord-Limburg de grootste provincie, Gelderland, in te lopen. Hoogtepuntje was natuurlijk de logeerpartij bij zwerfafvalreis-supporter van het eerste uur, bedenker van #zwerfie en duurzaam-doener Henk. Goedgemutst maakte ik op de dag van mijn 51e verjaardag mijn podiumdebuut bij Inspiration Shot in Nijmegen voorafgegaan door een ontmoeting met Ad Lansink. Ook heel erg naar mijn zin had ik het in Apeldoorn en Gelders Deventer.

IMG_5322

foto Lent dalphin waterflesje

Provincie Overijssel. Hier barstte de zomerzotheid in alle hevigheid los met temperaturen die mijn petje ver te boven gingen. Van bloggen kwam niets en ik ging zelfs stukjes met de bus en liftend. Pareltjes in ontmoetingen werden weggespoeld door pareltjes van zweet. Overijssel verdiende beter dan ik op dat moment kon geven.

mariakapel vassehei nijverdalhooioppers heuvelrugvlinders zwolle

Op herhaling in Den Haag. Met Overijssel grotendeels ‘in the pocket’ bereikte ik begin augustus Zwolle als voorlopige tussenstop. Eenmaal terug in Den Haag gaf ik me over aan een heftige vlaag van vermoeidheid die me al twee dikke weken parten speelde. Het bleek niet de ziekte van Lyme te zijn en ook geen bloedarmoede of slome schildklier. Toch lukte het me niet om te willen doorstomen naar Drenthe.
Nou, dan niet. Ik liet me glijden langs de inmiddels o zo bekende neerwaartse spiraal van depressieve gevoelens. Het werd donkerder en donkerderder. Ho! Stop! Met elk vezeltje dat ik in me had greep ik één uitgestoken hand. Die ene hand bleken vele handen te zijn en ofschoon het bij vlagen binnenin mij nog steeds erg donker is dwing ik mezelf nu om die helpende handen te grijpen, net zolang tot ik mezelf over het randje van de put heb gehesen en opnieuw met beide blote voeten in goede aarde beland.

kicd 070 knuffel van annelies

In de dagelijkse praktijk van mijn depressieve stoornis is het noodzakelijk om in beweging te zijn. Aan de buitenkant zag dat er zo uit:

Keep It Clean Day 2014 viel op 19 september en ofschoon ik niet de daadkracht had voor een eigen actie lukte het me wel om uit bed te komen en flesjes te rapen die onderdeel zullen gaan uitmaken van een kunstwerk. Omroep West maakte deze mini-reportage.

Op 20 september 2014, werd ik uit bed gelokt door de uitnodiging van een loopmaatje om hem te komen aanmoedigen bij de Vredesloop. Tegen zo’n helpende hand zeg ik geen nee en ook hier bleek Omroep West spontaan fan te zijn van het kanjerspandoek.

Als toegift op dit jaaroverzicht plak ik er nog 1 dag aan. Zondag 21 september was het de beurt aan de deelnemers van de Den Haag Marathon en het supporteren van die hardlopers hielp mij om de hele dag buitenshuis actief te zijn. Lees maar wat Marlon erover vertelt.


Mijn 50e jaar
was een geweldig jaar vol prachtige mensen, wij(d)sheid en voorspoed. Ik ontdekte dat simpel leven met ‘minder’ veel voldoening schenkt en dat wie ik ben goed genoeg is. Depressief of niet, dat wat ik te bieden had mocht ik met jullie delen, ik mocht een kijkje nemen in jullie levens en jullie harten en wat ik daar weerspiegeld zag maakt dat ik hoopvol ben over een vervolg. 

jubelteen in een dip

P.S. De vorm van dit verhaal heb ik afgekeken van Rob Greenfield, een man naar mijn hart die op zijn manier vorm geeft aan zijn leven. Je vindt hem hier http://robgreenfield.tv/27th-year/

0

 likes / 6 Comments
Deel dit bericht:
  1. Frans /

    Anne je blijft geweldig .
    Groetjes Frans

  2. Nicole Keulen /

    Hallo Anne, wat een mooi, puur, kwetsbaar en eerlijk verhaal, Dank je voor het delen, geef mij in ieder geval moed om door te zetten met mijn plannetje. Als je nog eens in de buurt van nederland/belgisch limburg bent, ben je welkom, groetjes Nicole

  3. Dorothé /

    Wat een verhaal…mooi om eens bij een levensjaar stil te staan en te kijken wat er allemaal gebeurd is (ook al was er tevoren geen doel gepland) Ik blijf je volgen op je reis en zie je graag nog eens om een ‘black dog’ uit te laten of voor iets anders.

    Groetjes, Dorothé

  4. Thijs /

    Dikke kus en knuffel vanuit een sjoên Limburg!

  5. Benjamin Lochtenbergh /

    Anne,misschienkan een healing je goed doen van een medehagenees, mede”zwerver”!?

  6. Sanne /

    Hoe zacht je dekentje soms ook is, daarbuiten ligt het avontuur. Het avontuur waar de meesten wel van dromen, maar niet durven aan te gaan. Jij laat zien dat het helemaal niet moeilijk hoeft te zijn, zolang je maar durft te doen. Anne, ook al wil je geen musicalster zijn, door gewoon jezelf te zijn ben je een inspirator voor velen. En dat is meer dan een musicalaward waard!

reageer op dit bericht


Click on form to scroll

Archief

> <
Jan Feb Mrt Apr Mei Jun Jul Aug Sep Okt Nov Dec
Jan Feb Mrt Apr Mei Jun Jul Aug Sep Okt Nov Dec
Jan Feb Mrt Apr Mei Jun Jul Aug Sep Okt Nov Dec
Jan Feb Mrt Apr Mei Jun Jul Aug Sep Okt Nov Dec