09
Dec-2013

Natuurcafé, vegancircus, zusteren, Sint-Sittard, vrouw Holle, familie-familie en rotte vis

blog   /  

fotoLEVEROY. Zoals ik door Peter ben besmet met het opruimvirus, raak ik in Weert besmet met het verkoudheidsvirus. Snotterend en met een zere keel neem ik afscheid van deze aardige stad, volgende stop: Leveroy. De Frans klinkende naam doet me denken aan het Zeeuwse Retranchement waar ik als kind ooit een regenvakantie doorbracht in een te krappe caravan op een te kneuterige camping. Regenen doet het in ieder geval nu niet, het is ronduit warm en heerlijk om te lopen door het Limburgse. Al voordat ik de bel heb gevonden gaat de deur open “Hallo Anne, fijn dat je er bent, kom binnen”. Zo gaat het nou altijd. Hahahaha, wat een zwaar leven heb ik toch. In no time zit ik gehuld in dikke trui en warme sokken met m’n handen gevouwen rond een groot glas hete gember-
sinaasappeldrank (een ontdekking!) te luisteren naar het verhaal achter het ontstaan van De Leidhinde en de levens van Lucienne, Marijke en haar dochter Teddy. De uitkomst van
foto (2)het verhaal is dat Marijke en Lucienne elkaar als businesspartners hebben gevonden en met alle liefde en gedrevenheid die ze in zich hebben werken aan het succes van dit heerlijke natuurcafé waar iedereen welkom is om te eten, te slapen, te ontdekken en te genieten. Geen gezweef, geen gedoe maar aards en aardig. Ben je nieuwsgierig naar het verhaal? Ga naar Leveroy en vraag ernaar, het zal je blij maken. Wil jij zelf de kans grijpen om iemand blij te maken? Kijk dan even hier.

ROERMOND. Wat doe je als de deur geopend wordt door een 24-jarige jongeman die bloedserieus met een pragtige zagte g stelt: “Anne je bent egt m’n heldin”. Lachen en vragen naar het hoezo en waarom… Ludo vertelt dat mijn initiatief hem ertoe heeft aangezet om over zijn schroom heen te stappen en daadwerkelijk te gaan bukken voor zwerfafval. De eerste keer dat hij een flesje opraapte en in de prullenbak wierp voelde het alsof hij iets deed wat niet hoort, maar het goede gevoel overheerste gelukkig dus volgde er een tweede keer, een derde, een vierde en nu is Ludo zover dat hij me morgen gaat vergezellen op weg naar Susteren en voor het oog van de camera van L1 te zien zal zijn. Voor het zover is, gaat hij koken. Via facebook stuurde hij een uitnodiging voor een veganistisch diner met als bonus een special guest (zonder verder iets te verklappen). Het is omdat Ludo zo ontwapenend is, want anders had ik me toch enigszins voor het blok gezet gevoeld en dat komt dan weer omdat ik sinds terugkeer uit België voel dat ik behoorlijk vermoeid raak van alle aandacht en drukte rondom mijn persoon. Terwijl Ludo kookt spring ik onder de douche voor een korte vakantie naar een tropisch eiland. Over het vervolg van de avond ga ik lekker niets vertellen behalve dan dat we allemaal bovengemiddeld van elkaars gezelschap hebben genoten met een extra uitschieter voor mij (letterlijk én figuurlijk).
De ochtend brengt behalve een kille wind ook een reporter mee. Ludo en ik staan te trappelen om de uitdaging van de etappe van 20 kilometer aan te gaan maar we laten ons overrompelen door de reporter van L1 die ons maant te wachten op de verdwaalde cameraman. In de tussentijd neemt hij een interview af op een dusdanige manier dat Ludo en ik elkaar herhaaldelijk aankijken met een blik van verbazing (kan ook verdwazing zijn geweest). Eenmaal langs de weg worden we tot drie keer toe onderbroken voor een opname en een paar vragen. Met elke stop verslechtert de relatie en bij de derde keer geeft de reporter er de brui aan. Ludo en mij in opperste balorigheid achterlatend op het foto (3)fietspad. We joelen en springen de negatieve energie eruit en vervolgen opgelucht onze weg. De vaste kijkers van L1 zullen het moeten doen met het testbeeld, zo is onze inschatting en daar zijn wij hoegenaamd niet rouwig om. Als Ludo, aankomend accountant, even later een stuk papier van 100 euro opraapt kunnen we onze lol niet op. Bukken wordt met elke stap normaler en dat vraagt om een tweede uitdaging: In een fraai randje bos neemt Ludo nog een stap buiten zijn ‘comfort zone’ en trekt zijn schoenen uit voor een stukje blootsvoets hardlopen, niet voor het eerst maar wel nog ongewoon. Het is de tweede keer dat ik over een hele etappe gezelschap toelaat en net als bij de eerste, met Anne wandelend in Rotterdam, blijkt het de juiste beslissing te zijn. Hij is het meer dan waard om naast me te hebben, zijn jongehonden-energie maakt dat ik blijf lopen waar ik als ik foto (4)alleen was geweest zou zijn gaan wandelen, onze gesprekken voeren van uitgelaten gegiechel tot diep filosofische overpeinzingen en weer terug en worden afgewisseld met stille pauzes. Het is een pokkeneind maar we gaan het halen! Net voordat we Echt bereiken worden we door een achteropkomende automobilist aangesproken: “Gaat de reis naar Susteren toevallig?” Op onze bevestiging volgt “vanuit Roermond vertrokken?” Nogmaals een ja. “Dan heb ik jullie zojuist gehoord op de radio bij L1″. Ha!!!! De goeie man weet niet waarom zijn mededeling ons in lachen doet uitbarsten en dat hoeft ook niet. We bedanken hem hartelijk en gaan ginnengappend op weg naar ergens waar we even kunnen uitrusten. foto (51)Dat ergens wordt het Elfde Gebod. Een koffie, een thee en twee megastukken chocoladetaart met een bolletje ijs én slagroom, we hebben het verdiend! Met een laatste krachtsinspanning hijsen we onszelf naar buiten waar het begint te schemeren, te miezeren en het plots een stuk killer is. Hier en daar steken we dwars over een kale akker om vooral geen meter meer teveel te lopen, Susteren komt in zicht… ja! we zijn er. Nou ja ‘we’ is niet helemaal juist. Ik ben waar ik wezen moet en Ludo mag nog heel even door naar het station waar hij de trein pakt terug naar Roermond. Een ontmoeting om niet te vergeten.

foto (5)SUSTEREN. Of, toepasselijker nog, zusteren. Eenmaal binnen bij Marian is het alsof we samen opgegroeid zijn. We vinden elkaar direct in het persoonlijke, haar geschiedenis is mijn geschiedenis en vice versa. Dit contact is één groot feest van herkenning. Lachen, gieren brullen tot de tranen ons over de wangen rollen en we kramp in de kaken voelen. Wederzijdse warmte straalt van binnen naar buiten en dat heeft met de heerlijk knusse houtkachel niets van doen. De volgende ochtend begroeten we elkaar met een dikke knuffel en besluiten we in één adem dat ik blijf tot het allerlaatste moment, het is een kadootje dat we onszelf gunnen omdat we het waard zijn. Sittart wacht wel en anders maakt het maar een musical. Marian is het levende bewijs dat ik niet de enige ben die (nu) leeft vanuit een innerlijk vertrouwen op de goede afloop, haar dromen voor de toekomst worden werkelijkheid juist omdát ze haar intuïtieve kracht inzet als instrument voor haar handelen. Ik wentel me tot de laatste seconde in haar allesomvattende liefheid.

foto (1)SITTARD. Sinterklaas in de gedaante van Hub Hamers, de man achter Sittard-Geleen.nieuws.nl heeft er op een grandioze manier voor gezorgd dat ik op pakjesavond niet onder de brug hoef te slapen maar terecht mag in een 4(!) vier-sterrrenhotel. Voor het zover is wordt ik verwacht bij Niña, de vriendelijke fysiotherapeute die de 20 kilometer van Roermond-Susteren uit m’n kuiten kneedt. Het zijn donaties waar ik echt heel blij mee ben en die ik – al oefenend – in dankbaarheid leer te aanvaarden. Wie ook in dankbaarheid aanneemt is Jean-Paul Hameleers, de eigenaar van het prachtige hotel Merici in het voormalig Ursulinenklooster in het centrum van Sittard. Het plastic tasje vol zwerfafval waar hij me van verlost zwaait fluks over de receptiebalie en verdwijnt ‘in het niets’. Er is voor mij een kamer onder de hanenbalken met uitzicht over de sierlijke daken en torenspitsen van de stad, wat een luxe. En wat ben ik moe. Bijna te moe om te eten. De chefkok van De Limbourg (ook van Jean-Paul en zijn vrouw Jolande) weet hoe hij gamba’s moet klaarmaken zodat ze stevig en nog lekker sappig zijn, de saus bij de eendenborst die volgt is rijk van smaak en het dessert van crème brulee is romig en voorzien van een mooi suikerlaagje (dat een pietsie knapperiger had mogen zijn, maar dat is een detail). Voor al die mensen die zich zorgen maken om mijn welzijn… mag wel maar hoeft niet.
foto (6)Slapen doe ik met de gordijnen open omdat ik vanuit m’n bed zo lang mogelijk wil genieten van het uitzicht op de nachtelijke hemel. Morgenochtend staat me nóg een suprise te wachten: bij yogaplace.nl mag ik meedoen met de klas Yin yoga, een heel rustige variant met uitsluitend grondhoudingen. Voor mij zijn deze langzame yogavormen voornamelijk een oefening in geduld en overgave, gewend als ik ben aan het sportieve Bikram yoga waarbij je je letterlijk in het zweet werkt, en het is met name de muzak op de achtergrond die maakt dat het even duurt voordat ik de juiste staat van ‘zijn’ bereik om profijt te kunnen hebben van de houdingen. Yoga heb ik altijd (en soms nog steeds) gezien als zweverig gedoe dat leuk mag zijn voor mensen in India maar dat niets te zoeken heeft hier in het nuchtere Nederland. Het verwondert me daarom telkens weer hoe prettig mijn lichaam het schijnt te vinden en hoezeer yoga helpt als tegenhanger van het hardlopen. Zo zie je maar weer, een mens is nooit te oud om te leren.
Leren, groeien, ondernemen, dat is ook wat Hub doet en waarover hij vertelt als we later die ochtend de tijd nemen voor een kop koffie. De nieuwssite voor Sittard-Geleen is zijn kindje en uit zijn verhalen over de stad proef ik zijn betrokkenheid en verbondenheid met deze plaats en de mensen die er wonen. Mooi joh Sint-Sittard.

BINGELRADE. Zeven voetvallen mag ik doen, en route over de Kolleberg waarlangs de Hof van Olijven en de Santa Rosa kapel liggen. Over Santa Rosa vertelde Hub me al het
foto (9)verhaal hoe zij de stad beschermde tegen de een of andere epidemie en sindsdien jaarlijks in een processie herdacht wordt. De zeven voetvallen worden aangegeven met elk hun eigen kapelletje waar achter glas én dik wit traliewerk een verbeelding is te zien uit het leven van Jezus. Zo’n kapel is – naast een uiting van godvruchtigheid – evenveel een uiting van rijkdom en bedoeld als verzekering van een plaatsje in de hemel. Op ieder foto (8)onderschrift gehouwen in steen staat de naam van de gever vermeld opdat iedereen het weet. Wat ik me afvraag is of het typisch katholiek opportunisme is of dat zulke naamsvermeldingen ook in protestante kringen gebruikelijk zijn. Afijn. Zeven voetvallen maak ik niet, tenminste niet vrijwillig en niet hier. Bij het beklimmen van een uiterst steile helling kom ik tot ontdekking dat Limburg uit klei bestaat en dat nattige klei superglibberig is. Op handen en voeten klauter ik naar boven me vastgrijpend aan elke tak die binnen handbereik is. Tot helemaal bovenaan lukt me niet of ik zou me plat ter aarde moeten storten om al tijgerend de laatste meters te overbruggen. Dan maar niet. Naar beneden is zo mogelijk een grotere uitdaging en ik ben blij als het me lukt om zonder stuiteren af te dalen. De weg naar Bingelrade (piepklein) is een mooie, bestaand uit holle wegen waar de bomen elkaar boven mijn hoofd omarmen. Dit is het gebied waar de korenwolf leeft al laat die zich aan mij niet zien natuurlijk. Over holle wegen weet mijn gastvrouw Marij alles te vertellen en dat doet ze vol verve als we het laatste stukje van de route samen oplopen. foto (7)Het Limburgse landschap en de bescherming ervan gaat haar aan het hart. Zij is er zo een die de daad voegt bij het woord en gáát waar ze voor staat. Eigenlijk is zij zelf het beschermen waard want strijdsters zoals zij vormen een zeldzaamheid in deze economisch-gedreven tijden waar al te makkelijk voorbijgegaan wordt aan het belang en het leefgebied van kleine dieren zoals het vliegend hert, de genoemde korenwolf, de boerenzwaluw en de vuursalamander om er enkele te noemen. Ik zeg “Bravo Marij! Geef niet op, ook al begrijpt de rest van de wereld niet waarom het zo belangrijk is. Jij maakt het verschil!“.

foto (10)BRUNSSUM. Familienamen het stikt ervan. Mijn zwager kwam hier ergens uit de buurt vandaan en vanavond logeer ik bij een stel met dezelfde achternaam, ergo: dat moet familie zijn. Hahaha helemaal niet dus. Gelukkig maakt het geen fluit uit en de pret is er niet minder om. Als de ene link niet bestaat ontdekken we gewoon een andere, en die is er in het werk van mijn gastheer René, docent Audio-Video Productie én verliefd op Canada, en in de ambitie van filmmaakster Teddy Gijsbers uit Leveroy (zie hierboven). Zo mag ik een draadje spinnen tussen de een en de ander, door heel het land ontstaat een web waarlangs
mensenspinnetjes zich kunnen bewegen, op zoek naar gelijkgestemden, collega’s, klanten, vrienden en activiteiten. Aan het eind van de avond ben ik op. De vermoeidheid die me al
foto (13)dagen parten speelt is uitgegroeid tot oververmoeid en dat uit zich in een onrustige nacht waar ik om de haverklap wakker word en tegen de ochtend niks meer waard ben. Het huilen staat me nader dan het lachen en als ik probeer stil te staan(!) bij waar het aan ligt kom ik met mezelf in de knoop. Ik wil niet meer. Weg met alles. Het lukt me nog nét om me over te geven aan de voetmassage die ik van Rene’s vrouw Riet mag ontvangen, maar dan is het werkelijk de hóógste tijd om te gaan lopen lopen lopen.

foto (20)OIRSBEEK. Hoe wonderlijk is het als ik op weg ben en voel dat ik helemaal geen zin heb om ver te lopen. Afgaande op mijn intuïtie trek ik de kortste lijn van A naar B en binnen no time zit ik met een kopje thee aan tafel bij familie. Niet mijn familie, geen schoonfamilie, maar vriendenfamilie of familie-van-vrienden. In alle gevallen zit ik goed, heel goed. Hoe verder de avond hoe vrolijker het volk. We eten overheerlijk en discussiëren uit volle borst over van alles en nog wat tot aan het toetje. Al snel daarna is het einde oefening, nog steeds snipverkouden sleep ik me naar boven in m’n bed om ‘s ochtends pas wakker te worden, he he dat was nodig. Nu naar buiten en lekker lopen, de Brunssummer hei wacht op mij.

foto (17)

Een hele middag in stralende zon crossen door mul zand, tegen hellingen en er vanaf, genieten van vergezichten, van geluiden die horen bij vogeltjes, beestjes, bomen. Adem in adem uit, ruimte om me heen en ruimte in mezelf, de beweging maakt dat ‘dingen’ hun natuurlijke plek weer vinden. Tegen het eind van de middag trek ik verfrist Hoensbroek in op weg naar m’n nieuwe gastvrouw.

foto (22)HOENSBROEK. Eén zo’n middag gevuld met lopen maakt een wereld van verschil in de energie die ik uitstraal en weerkaatst krijg. Binnen de kortste keren hangen Janet en ik als vaatdoeken over de bank van de slappe lach. Misschien zijn het de mini-kloten of mogelijk zit er iets in de groene thee… wie het weet mag het zeggen, ons maakt het niet uit want we lachen om álles inclusief onszelf. We kwijlen als bakvissen naar de mannelijke acteurs in foto (21)een dubbele aflevering van Game of Thrones en verzinnen er acuut onze eigen geheimtaal bij aan de hand van het gebarentaalboek (Janet werkt met communicatief gehandicapten). Een avond waar rotte vis een hoofdrol heeft en ook Wicky de Viking tevoorschijn piept maar waar voor een ander geen touw aan vast te knopen valt. Als een duracellkonijntje voel ik m’n batterij volstromen. Zo ga ik het wel redden tot aan Maastricht. Hoera voor Hoensbroek!

4

 likes / 7 Comments
Deel dit bericht:
  1. Mary Kelder /

    Lieve Anne, ik heb met terugwerkende kracht wat belevenissen van je gelezen. Ohhhh wat een ervaringen allemaal,heel mooi maar toch….. lijkt mij heel veel om te verwerken, maar al lopend lukt dat misschien toch wel goed?
    Ik vind het geweldig hoe je voor je eigen Authentieke zelf hebt gekozen, letterlijk en figuurlijk een weg gaat die de planeet en vele bewoners daarvan goed doet! Je schrijft zo leuk dat ik het helemaal kan invoelen (denk Ik) hoe het was. Ik ga je nu wat frequenter volgen. Zelf ruim ik elke dag, hier in amsterdam ligt zoveel en mijn rug vindt al dat bukken niet zo leuk helaas, dus ik beperk mij meestal tot plastic, soms maar 2 stuks maar soms veel Meer. Soms heb ik geen zin alsmaar gebukt te lopen en wil ik het eventjes negeren…..maar…..dat kan gewoon niet meer…..schuldbewust loop ik terug. Mijn kleinkinderen doen vaak met mij mee en ik heb met mijn kleinzoon afgesproken dat hij volgende keer met zo’n knijpstok mag rapen, hij is nogal vies uitgevallen en vindt dat spannend om te doen. Mijn kleindochter van 6 wijst mij op het pietepeuterigste stukje plastic omdat ik ooit nogal geloofwaardig uit de doeken deed dat juist die kleine stukjes in de magen van vogels en vissen kunnen verdwijnen.
    Ze zijn verontwaardigd als ze plastic op straat zien en dan denk ik: Houden zo jongens! Jong geleerd oud gedaan. Mijn idee om de buurt te mobiliseren heb ik nog niet uitgevoerd, iets te veel andere dingen hebben nog voorrang. Maar wie weet. Nou lieve anne, ik ben nog lang niet aan de beurt maar hoop je dit jaar in amsterdam te mogen verwelkomen. verheug me erop!
    Wens je veel liefde en licht op je pad nog in 2014.
    liefs Mary

  2. christa Hermans /

    Wat een fijne verhalen. Dat het vermoeiend is, kan ik best geloven. Maar wat een belevenissen allemaal. Je bent overduidelijk aan het genieten en dat je het soms niet echt meer ziet zitten, lijkt me niet meer dan normaal. Met ups en downs. Na regen komt zonneschijn. Go go go Anne.

  3. marian /

    Waar je ook bent…….. voor altijd een plekje in mijn hart ! ♥

  4. Jeroen /

    Inspirend LEUK EN aL DIE AANDACHT bewijst maar weer eens hoe bijzonder jouw onderneming is.

  5. Sanne /

    He lieve Anne, fijn dat je duracell-konijn-batterij weer een beetje opgeladen is. Nog even doorzetten en je mag een beetje rusten en bijkomen. En..al die bijzondere ontmoetingen laten bezinken. Want dat zijn er nogal wat. Open armen, warme welkomen…licht uit, spot uit, camera uit, poespas uit, Anne aan!

  6. Rutger /

    WAT EEN HEERLIJK VERHAAL aNNE. jE BENT EEN TOP-MENS. iK KIJK WEER UIT NAAR HET VOLGENDE.

  7. Annette /

    Ga lekker door met zo intens echt van het leven te genieten Anne. SUPER GAAF!! Ik geniet hier zo heerlijk van/met je mee. Groetjes, en tot in het Blaricumse. xx Annette :-)

reageer op dit bericht


Click on form to scroll

Archief

> <
Jan Feb Mrt Apr Mei Jun Jul Aug Sep Okt Nov Dec
Jan Feb Mrt Apr Mei Jun Jul Aug Sep Okt Nov Dec
Jan Feb Mrt Apr Mei Jun Jul Aug Sep Okt Nov Dec
Jan Feb Mrt Apr Mei Jun Jul Aug Sep Okt Nov Dec