21
Jan-2014

De Puìnduìnen: hardloopgrammatica op z’n Haags

blog, hardlopen   /  

Een lesje in grammatica: de trappen van vergelijking. Die beginnen met de stellende trap, worden alras gevolgd door de vergrotende en eindigen met de overtreffende. Duidelijk. Niet? Neem als voorbeeld de Puinduinrun, een jaarlijks terugkerend fenomeen deze hardloopwedstrijd door kunstmatig duinlandschap. Het parcours kent de nodige uitdagingen zoals mul zand, smalle paadjes, sterk wisselende ondergrond, krappe bochten, glooiingen en een bruggetje. Zo bezien is dit evenement een aardigheidje waar een beetje hardloper zich geen buil aan valt. Dat zou een misrekening zijn. De Puinduinen zijn namelijk ontzagwekkend verneukeratief, nóg verneukeratiever en op hun verneukeratiefst dankzij, ik noemde ze al, de trappen van vergelijking.

Waarom vergelijken? Omdat de eerste trap de laatste niet is. Bij de bol van Donald Duk stort de nog frisse nietsvermoedende deelnemer zich tegen de treden van de stellende trap omhoog om, als het hem of haar gelukt is boven te komen, vol goede moed het glooiende pad te vervolgen. Een paar brede treden die nauwelijks het woord trap waardig zijn leiden naar een stukje straat om eenieder kans te geven de ademhaling weer op orde te krijgen voor het tackelen van – daar is ‘ie dan – de vergrotende trap. Oeps. Oké. Vooruit met de geit, iets langzamer dan bij de eerste maar dat mag de pret niet drukken. Boven aangekomen vertaalt zich het gevoel van ‘dat is me toch maar mooi gelukt’ in een grote lachende zucht die, bij het ontdekken van wéér een trap, alleen maar groter wordt: maar deze gaat omlaag! Met het hemels gewelf in de rug is het de nieuweling vergeven als hij of zij veronderstelt dat het daardoor een makkie is. O wee als je je verstapt op de ongelijke leggers (waarom? daarom! daarom is geen reden, als je van de trap af valt ben je gauw beneden.) Uitkijken geblazen dus. Hola, wacht eens even. Die trappen van vergelijking dat zijn er drie toch? Effe tellen. De eerste was bij Donald Duk, de tweede was vanaf de straat, de derde ging omlaag… dan is het nu alleen nog maar een kwestie van finishen.

Stiekem denkt de loper nu dat het met die puinduinrun wel meevalt, ze hebben het vooraf flink overdreven hoor, zo zwaar is het niet. En dan verschijnt ‘ie. Zomaar ineens. Uit het niets opgedoemd. Trap nummer vier. Hoe bestaat het! Dit is een flauwe grap zeker, je bedoelt toch niet dat deze echt in het parcours hoort. Wel? Maar hoe zit het dan met zwaar-zwaarder-zwaarst, ik heb er toch al drie gedaan?! Ja dat klopt, maar dit is Den Haag hé en wij houden er een heel eigen gevoel voor humor op na. Haagse Humor. Om je te bescheuren zo leuk. Kom op, ga maar omhoog want de wedstrijd is nog niet gestreden. Verzuur, verzuurder, verzuurst zó erg dat de benen het niet alleen af kunnen en de handen-op-knieën er aan te pas moeten komen om van tree naar tree te klimmen. De blik strak op de eigen voeten gericht want wie omhoog kijkt ziet niet anders dan traptreden tot in het oneindige. Het is langs deze trap dat het gemompel hoorbaar wordt, de vierde trap kent namelijk een heel eigen grammaticale verwensing die (niet) uitsluitend in het groen-geile boekje te vinden is. Eerst binnensmonds maar al snel glipt het woord naar buiten, bij iedere stap klinkt het luider en bij elke ademtocht wordt de uitspraak Haagser, dit zijn de Puìnduìnen, deze trap overtreft alle anderen, hier komt ons aller Harry naar buiten, dit is de kankâhtrap. Bestaand uit niet één, maar twee gedeelten zodat eenmaal boven aangekomen van Harry’s verwensing niet meer over is dan een uitgeputte letter âââhhhhhhh.

Die klank trekt nog even door als de dappere loper zich opricht om over het glooiende pad zijn/haar weg te vervolgen. Het zijn de sterkste benen die deze kortstondige weelde kunnen dragen. Kortstondig ja want het leed is nog niet geleden. Wat omhoog gaat moet ooit weer omlaag dus…. nummertje vijf brengt de hardloper tot bijna onderaan, waar met een draai het feest nog even doorgaat. Wat in het begin nog in de categorie ‘aardige uitdagingen’ viel is inmiddels uitgegroeid tot een verschrikking: mul zand, smalle paadjes, glooiingen (noem het bergen) en ja, eindelijk is daar het bruggetje. Ook wel te omschrijven als verneukeratief, verneukeratiever, verneukeratiefst. Links en rechts staan daar vrijwilligers – onmisbaar – die zich met de beste bedoeling van de wereld uitputten in het aanmoedigen van de zwetende strijders. Met “nog een klein stukje” in de oren geknoopt slaat de loper rechtsaf en linksaf de hoek om, het gedroomde beeld van de finishboog voor zijn geestesoog. Kloiiiink. Man. Met. De. Hamer. Nog een weg te gaan, nog een lange lange weg te gaan. Op dit stuk heeft de wedstrijd niets te maken met lastige ondergrond of hoogtemeters, hier op het geasfalteerde fietspad, vóór de laatste bocht, gaat het om doorzettingsvermogen en wilskracht. Dit is het punt waar de loper het besluit neemt om al dan niet boven zichzelf uit te stijgen. Linksaf voor een tweede ronde (en evt. een derde) of rechtsaf naar de finish voor een warme chocomel (ook verdiend).

In drie jaar meedoen is het mij niet gelukt om linksaf te slaan en of het dit keer gaat lukken doet er niet zo heel veel toe want de Puìnduìnrun is en blèft dankzij die kankâhtrappen gewoân de aller- aller- allermauiste van Den Haag.

 

 

1

 likes / 8 Comments
Deel dit bericht:
  1. christa Hermans /

    Succes ermee!

  2. Sanne1 /

    OH OH DEN HAAG…MOOISTE TRAP ÂCHTAH DA DUINAH ;-) IK ZOU ZEGGEN..KICK SOME STAIRS KOMENDE ZONDAG. GENIET ERVAN EN IK WAPPER MIJN HELDENDOEK ONDER EEN TROPISCH BRIESJE!

  3. Sanne /

    Oh oh Den Haag…mooiste trap âchtah da duinah ;-) Ik zou zeggen..kick some stairs komende zondag. Geniet ervan en ik wapper mijn heldendoek onder een tropisch briesje!

  4. Elsa /

    Ik kijk nu al uit naar je verslagje. Hup Anne!

  5. Dominik /

    Wat mooi omschreven anne. Zo heb ik echt zin om me zondag helemaal af te matten. De vorm komt er langzaam aan, dus ik ben er helemaal klaar voor. Hopelijk zie ik je nog even ter plekke.

  6. Dorothé /

    Oh oh den Haag…. na de (mislukte) HM van den Haag en een slechte CPC-herinnering van een paar jaar geleden nam ik me voor nooit meer daar te lopen, maar je hebt het voor elkaar Anne. Je schrijft zo animerend dat ik 1 november 2014 genoteerd heb als waarschijnlijke inschrijvingsdatum voor de Editie van 2015. Heel veel plezier op je trappen ;-)

    groetjes,

    Dorothé

  7. Fred /

    ik sluit mij volledig bij hans aan. mooi verslag weer anne, en we herinneren ons meteen weer wat ons straks te wachten staat! hoewel, ‘ons’… ik ga sowieso foto’s maken en aanmoedigen!

  8. Hans Verbeek /

    Ik wou dat ik zulke stukjes kon schrijven Anne
    Maar helaas ben ik goed in linksaf slaan en ben jij keigoed en creatief in taal.

reageer op dit bericht


Click on form to scroll

Archief

> <
Jan Feb Mrt Apr Mei Jun Jul Aug Sep Okt Nov Dec
Jan Feb Mrt Apr Mei Jun Jul Aug Sep Okt Nov Dec
Jan Feb Mrt Apr Mei Jun Jul Aug Sep Okt Nov Dec
Jan Feb Mrt Apr Mei Jun Jul Aug Sep Okt Nov Dec